อิ่มอุ่น…รสมือแม่ ใครๆก็รักอาหารที่คุณแม่ทำให้ทาน

ขนมจีนน้ำยาปู“ตั้งแต่จำความได้ เด็กหญิงปุ้ยในวัยอนุบาลก็วิ่งเล่นและคุ้นเคยอยู่ในห้องครัวที่บ้าน ทุกๆ มื้อเช้ากับกลิ่นหอมอุ่นๆ ของข้าวสวยและเมนูง่ายๆ อย่างไข่เจียวร้อนๆ เท่านี้ก็ทำให้อิ่มท้อง มีความสุข และอารมณ์ดีได้ทั้งวันแล้ว”

อาหารที่คุณแม่ทำไม่ใช่อาหารหรูหรา แต่เป็นอาหารที่แสนธรรมดาปรุงง่ายๆ แต่อร่อย เพราะคุณแม่มักจะใส่ใจกับทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งคุณแม่มีความสุขในโลกของเธอ ที่ทุกวันก็มักจะวุ่นอยู่แต่ในห้องครัว เพราะต้องเตรียมส่วนผสมต่างๆ และผลิตเบเกอรี่เพื่อจำหน่ายในร้านของคุณแม่วันแล้ววันเล่า เด็กหญิงปุ้ยก็เริ่มเป็นแม่ค้าตัวน้อยช่วยขายขนมที่ร้าน  หากวันหยุดคุณพ่อคุณแม่ก็มักจะพาไปเยี่ยมอากงที่ขายก๋วยจั๊บทศพร ย่านสะพานควาย และมักจะได้ทานเมนูเนื้อผัดน้ำมันหอยฝีมืออากงที่ทำให้หลานสาวตัวน้อยทานซึ่งน่าจะอร่อยที่สุดเลยทีเดียว

การเดินทางของครอบครัวทำธุรกิจอาหารจากร้านเบเกอรี่ของคุณแม่ และต่อมาได้เปิดร้านจำหน่ายอาหาร เป็นภาพที่ชินตากับส่วนผสมและครัวคุณแม่ กุ้งแม่น้ำเผา กรุงเทพเครื่องปรุงต่างๆ เด็กหญิงปุ้ยเรียนรู้การทำอาหาร  มีชีวิตในห้องครัวผสมผสานไปกับการร่ำเรียนวิชาความรู้เพื่อเติบโต

ฉันทานอาหารฝีมือคุณแม่ในร้านวันแล้ววันเล่า บางครั้งฉันก็รู้สึกอยากหาประสบการณ์ใหม่ ไปชิมร้านโน้นร้านนี้บ้างตามประสา แต่ก็มาจบที่รสมือแม่เสมอ ไม่ใช่เพราะความอร่อยเพียงอย่างเดียว แต่ในห้องครัวได้กลายเป็นห้องเรียนให้เห็นอย่างไม่รู้ตัว แม่สอนความอบอุ่น การถ่ายเทความรักผ่านความใกล้ชิด แต่ก็ยังได้ถ่ายทอดวิชาชีวิตให้กับลูกไปด้วย ทำให้อาหารจานนี้รู้สึกอิ่มอุ่นอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ฉันมักจะเรียกว่าเป็นห้องครัวแห่งรัก ได้สัมผัสประสบการณ์ความคุ้นเคยที่ได้ผูกพันผ่านการปรุงอาหาร แม่มักจะบอกเสมอว่า “ความอร่อยในห้องครัวเรา ก็เปรียบเสมือนความอร่อยเดียวกับห้องครัวของผู้ที่ให้โอกาสแก่เรา”

บางครั้งในห้องครัวก็กลายเป็นวิชาธรรมไปด้วย คุณแม่สอนหลักความเมตตา การรู้สึกที่ดีและปรารถนาดีต่อผู้อื่นจากอาหารที่เราปรุง…เราปรุงอาหารเพื่ออะไร…และเพื่อใคร